یارب نظرتو برنگردد        برگشتن روزگار، سهل است

پیشرفت و موانع پیشرفت ایران : وبسایت شخصی محمدعلی اثنی عشری

  • محمدعلی اثنی عشری : تعامل گسترده با کشورها و مردم جهان به نوعی همان جهانی شدن است . بسیارخوب ...اما حتماً مسئولین محترم و مردم میدانند که تحقق این رهنمود و راهبرد ؛ ملزوماتی دارد که مشغول تنظیم نظرات خود در این خصوص هستم
  • کولبری و دستفروشی معضل نیست ! نیاز جامعه است. مدیریت کارآمد و ساماندهی میخواهد.
  • محمدعلی اثنی عشری : تعامل گسترده با کشورها و مردم جهان به نوعی همان جهانی شدن است . بسیارخوب ...اما حتماً مسئولین محترم و مردم میدانند که تحقق این رهنمود و راهبرد ؛ ملزوماتی دارد که مشغول تنظیم نظرات خود در این خصوص هستم

    تعامل گسترده با کشورها و مردم جهان به نوعی همان جهانی شدن است . بسیارخوب ...اما حتماً مسئولین محترم و مردم میدانند که تحقق این رهنمود و راهبرد ؛ ملزوماتی دارد که مشغول تنظیم نظرات خود در این خصوص هستم

دکتر روحانی میتواند:

محمدعلی اثنی عشری : خرید آب از کشورهای همسایه بسیار لازم و ضروری است.

محمدعلی اثنی عشری : خرید آب از کشورهای همسایه بسیار لازم و ضروری است

     اینجا کلیک کنید :خرید آب اشتغال بی دردسر روستائیان برای کشور

محمدعلی اثنی عشری : خرید آب از کشورهای همسایه بسیار لازم و ضروری است.

توقف ممنوع ! حتی جنایات ,جنگها ,کشتارها ,اردوگاههای مرگ نازها,بویژه در آشویتس هم انسان را متوقف نکرد!

نوشته شده توسط محمدعلی اثنی عشری on . نوشته شده در جهانی شدن

تصویر کوره آدم سوزی در اردوگاه مرگ نازی ها در اردوگاه « آشویتس »
آلبوم آشویتس، تنها سند تصویری به جا مانده از روند کشتار همگانی در اردوگاه مرگ آشویتس بیرکناو می باشد. این آلبوم سندی بی همتاست که از سوی بانو لیلی یعکوو – زلمانویچ مئیر، به موزۀ ید و شم اهدا شده است. تصاویر این آلبوم در ماه های مه و ژوئن سال 1944، به دست ارنست هوفمن و برنارد والتر، افسران اس.اس. نازی گرفته شده که موظف به عکس برداری و انگشت نگاری زندانیان بودند (زندانیان غیریهودی، چرا که یهودیان مستقیما به سلول های گاز فرستاده می شدند). این تصاویر، ورود یهودیان منطقه کارپاتو – روتنیای مجارستان را به اردوگاه مرگ نشان می دهند. بسیاری از آنان، شهروندان گتو Berehovo بودند. این گتو به نوبه خود محل تمرکز یهودیان  شهرک های اطراف بود.
آغاز تابستان 1944، اوج اخراج یهودیان مجارستان بود. در شتاب بخشیدن به این کار، خط راه آهن تازه ای از ایستگاه قطار، تا صحن ورودی واقع در اردوگاه مرگ آشویتس کشیده بودند. اغلب تصاویر آلبوم، در همین صحن برداشته شده.  پزشکان و زندانبانان اس.اس. عملیات "انتخاب" یهودیان را با ورود ایشان به آن مکان انجام می دادند. افرادی که  توانائی کار داشتند، پس از انجام برنامه های اداری، شناسائی، نام نویسی و عفونت زدائی در بین  آلونک ها تقسیم می شدند. دیگران یکسره به سوی سلول های گاز روانه می گشتند. آنها زیر دوش های گاز سمی که ظاهرا بی زیان به نظر می آمدند، به هلاکت می رسیدند و خاکستر پیکرهای بیجانشان در مردابی واقع در پشت اردوگاه پخش می شد. نازی ها نه تنها به نحوی بی رحمانه یهودیانی که هنوز زنده مانده بودند را به بیگاری می کشیدند، بلکه اموالی را هم که با خود آورده بودند چپاول می کردند. آنها حتی از  روکش طلای دندان مردگان نیز نمی گذشتند و آنها را به دست گروه های ویژه مرکب از زندانیان، از دهانشان بیرون می کشیدند. وسایل شخصی که یهودیان با خود آورده بودند، به دست زندانیان تقسیم بندی می شد و در مکانی که به اسم "کانادا" –بازپسین کشور وفور-  معروف شده بود انباشته می گشت.
عکس های آلبوم نشانگر کلیه مراحل این جریان، به جز مرحله قتل، می باشد.

هدف از تهیه این عکس ها روشن نیست. هدف آن بهره برداری های تبلیغاتی نبوده و نیز معلوم نیست که آیا استفاده های شخصی در تهیه آن دخالت داشته است. گمان میرود که همانند آلبوم های عکس دیگری که در بسیاری از اردوگاه های تمرکز فراهم شده، هدف از تهیه این آلبوم نیز ارائه گزارش به رده های بالاتر نازی بوده است.
لیلی هرگز این آلبوم را پنهان نکرده بود و اطلاعات مبنی بر وجود این آلبوم بارها منتشر شده بود. وی یکبار حتی برای نشان دادن آلبوم به عنوان سند به دادگاه آشویتس که در دهه 60  میلادی در فرانکفورت تشکیل شد فراخوانده شد.  لیلی آلبوم را سال های طولانی نزد خود نگهداری نموده، تا اینکه در سال 1980، سرژ کارسفلد، صیاد نامدار نازیها، به نزد وی رفت و به او  پیشنهاد نمود که این آلبوم را به موزۀ ید و شم اهدا نماید.
این آلبوم در سال 1994، به آزمایشگاه حفظ اسناد ید و شم سپرده شد. این آلبوم در آنجا بازسازی گشته و اطلاعات مربوط به هر یک از تصاویر در بانک اطلاعات رایانه بایگانی گردید. کارشناسان بایگانی، موفق به مقایسه و تطبیق این تصاویر با تصاویر هوایی که در چندین نوبت توسط  نیروی هوایی آمریکا در سال های 45-1944، گرفته شده بودند، شدند. در سال 1999، تمامی آلبوم با پیشرفته ترین و باکیفیت ترین ابزار دیجیتالی اسکن شده است.
آلبوم شامل 193 تصویر در قالب 56 برگ است. نسخه اصلی برخی از تصاویر موجود نمی باشد، تعدادی از آنها را لیلی به بازماندگانی داده است که بستگان به قتل رسیده خویش را در آنها شناسائی کرده اند. یکی از این تصاویر اخیرا به ید و شم اهدا گشته است.

منبع : آلبوم آشویتس

بیشتر: از وبلگ خانم مریم امینی

هولوکاست (از یونانی ὁλόκαυστον)، یا «همه‌سوزی»، به کشتار دسته‌جمعی ونسل‌کشی نزدیک به یازده میلیون نفر بخصوص شش میلیون یهودیان بر پایه نژاد،مذهب و ملیت در طی جنگ جهانی دوم بدست آلمان نازی و از ۱۹۴۱ تا انتهای ۱۹۴۵در اردوگاه‌های مرگ آلمان نازی، اطلاق می‌شود.

دوسوم جمعیت یهودیان اروپا، در جریان هولوکاست کشته شدند.

در ابتدا و در سال ۱۹۳۳ کمپ هایی برای شکنجه و کشتن مخالفان سیاسی از جمله کمونیستها و سوسیال دمکراتها توسط نازی ها تشکیل شد.پس از مدتی از این کمپها به عنوان اردوگاه کاراجباری یهودیان استفاده می شد درسال ۱۹۴۲ دولت آلمان تصمیم به اجرای طرحی موسوم به «راحل نهایی» گرفت که به موجب آن کمپهایی برای کشتار دسته جمعی یهودیان تأسیس شد.

علاوه بر یهودیان اروپایی (اشکنازی) که قربانیان اصلی هولوکاست بودند، گروه‌های دیگری از جمله اسلاوها، کولی‌ها، معلولین، کمونیست‌ها، سوسیالیست‌ها و همجنس‌گرایان لایق زندگی تشخیص داده نمی‌شدند. روش‌های کشتار آنان گرسنگی دادن، کار اجباری، شکنجه، اعدام با گلوله(که بعداً برداشته شد)یا اتاق گاز(گازهای سمی منوکسید کربن یا سیکلون ب) بود.انکارکنندگان هولوکاست وقوع این موارد را رد می‌کنند.

منابع دست اول پرشماری برای بررسی هالوکاست موجود است که شامل گزارش‌های نزدیک به ۵۰ هزار نفر نجات‌یافته از اردوگاه‌های مرگ، گزارش بازماندگان دیگر یعنی مخفی‌شدگان، شناسایی‌نشدگان و وادارشدگان به کارِ برده‌وار در کارخانه‌ها و مزرعه‌ها، هزاران سندِ مکتوب دولتی که رژیم فرصت از بین بردنشان را نیافت، جسدهای به جا مانده در اردوگاه‌ها، گورهای دسته‌جمعی که بعدها کشف شدند، هزاران آلمانی که شاهد واقعه بودند، خاطرات نگهبانان و کارگزاران اردوگاه‌ها و زندان‌ها، خاطرات مقامات دولت نازی و اعترافات رهبران آلمان در دادگاه‌های متهمان به جنایاتجنگی از جمله دادگاه نورنبرگ، می‌شوند

 

در اول نوامبر سال ۲۰۰۵، مجمع عمومی سازمان ملل متحد با صدور قطعنامه‌ای که به پیشنهاد آمریکا، استرالیا، اسرائیل، کانادا وروسیه، حمایت ۱۰۴ کشور و با اجماع تصویب شد، انکار هولوکاست را قابل پذیرش ندانست و بیست و هفتم ژانویه را برای یادبود قربانیان آن فاجعه، روز جهانی یادمان هالوکاست نامگذاری کرد

انکار هولوکاست به تفکری گفته می‌شود که بر اساس آن، نسل‌کشی توسط آلمان نازی در جریان جنگ دوم جهانی موسوم به «هولوکاست» اتفاق نیافتاده است و یا در تعداد قربانیان «بزرگ‌نمایی» شده است.

At the German concentration camp at Wobbelin.jpg

 

Rows of bodies of dead inmates fill the yard of Lager Nordhausen, a Gestapo concentration camp.jpgNordhausen camp.JPG

Childwarsawghetto.jpg

Nordhausen camp.JPGKiev Jew Killings in Ivangorod (1942).jpg

 

Share this post

Submit to FacebookSubmit to StumbleuponSubmit to TwitterSubmit to LinkedIn

اضافه کردن نظر


کد امنیتی
تازه کردن

قیمت روزانه طلا و ارز

 

جدول قیمت روزانه ارز